WHAT CAR?| بزرگترین مرجع خودرو ایران

میتسوبیشی و سوبارو همان ابتدا به سبک سامورایی، خودکشی کردند. تویوتا، رنو و پژو پشت دروازه، عصبانی از اینکه حتی به میدان نبرد راهشان ندادند. ب‌ام‌و به عنوان بزرگ‌ترین غایب، باواریا را بدون خون‌ریزی اداره می‌کند. اما در این بین فقط دو فرزند مرسدس باقی مانده‌اند. جنگجویانی که نفس‌زنان به دنبال مرگ دیگری هستند. SLS جوانی رشید و پر مدعا، مقابل SLR برادر کاربلد و خبره‌اش قرار گرفته. آخرین تلاش‌ها برای تصاحب تاج پادشاهی اشتوتگارت.

شک نکنید دیگری چیزی مانند Sport-Leicht-Rennsport) SLR) مخفف اسپرت، سبک و مسابقه‌ای، تولید نخواهد شد. محصولی دورگه حاصل همکاری مرسدس آلمان و مک‌لارن انگلیس. البته سهم طرف انگلیسی در این پروژه 40درصد بود که آن هم فقط شامل طراحی شاسی و پلت‌فرم می‌شد.
SLR نسل آینـده خودرویی به نام 300 SLR است که در سال 1955 یکه‌تاز مسابقات سرعت بود. محل قرارگیری پیشرانه در این خودرو کاملاً منحصر‌به‌فرد است. وسط مایل به جلو، نقطه دقیق استقرار آن نیروگاه است. این جایگاه عجیب درست در یک‌دوم طول خودرو و 50 سانتی‌متر جلوتر از اکسل جلو در نظر گرفته شده است. دلیل مهندسان برای این کار، توزیع وزن مناسب با توجه به نحوه قرارگیری جعبه‌دنده و نوع دسترسی به دیفرنسیال بوده است.
بر خلاف دیگر هیولاسازان دنیا که درون سینه محصولاتشان نمونه‌های حجیم و پرسیلندری را قرار می‌دهند، مرسدس برای SLR خود فقط از مدل V8 با سیستم SOHC (یک میل‌سوپاپ روی هر سیلندر) استفاده کرده است. اما همین شکل به اصطلاح ساده، دنیایی از جزئیات را دارد. روی هر کدام از سیلندرها با زاویه مرکزی 90 درجه، سه سوپاپ قرار دارد. خروجی خیره‌کننده SLR را باید مدیون دو سوپرشارژر آن دانست. مکنده‌هایی که می‌توانند تا دور موتور 23000 RPM را نیز تحمل کنند. در حالی که Red Line  (دور موتور نهایی) این خودرو 7000 RPM   است.
سیستم پُرخورانی گفته شده توانایی تقویت 13 psi را در هر سیکل کاری دارد. مجله «کار اند درایور» نشان داد این خودرو می‌تواند 50 تا 110 کیلومتر در ساعت را در 4.1 ثانیه بپیماید. که این سریع‌ترین شتاب در چنین بازه‌ای بوده است. افزایش شدید کارایی، گرمای مهلکی را نیز پدید می‌آورد. به همین منظور از دو اینترکولر برای محافظت از قطعات بهره گرفته شده است. نیرو محرکه استثنایی SLR با تمام توانایی‌هایش، تنها 232 کیلوگرم شده است.
با دور شدن از بحث پیشرانه، سیستم توقف این خودرو نظرها را جلب می‌کند. ترمزهای SLR با فناوری Sensetronic نسبت به نوع و شدت عکس‌العمل راننده، فعال می‌شوند. دیسک‌های سرامیکی-کربنی آن می‌توانند تا دمای 1200 درجه را  تحمل کنند. برای توقف خودرو تنها سیستم ترمز کافی نیست.Spoiler  (بال عقب) متحرکی در انتهای SLR نصب شده است که در صورت اعمال ترمز در سرعت بالای 95 کیلومتر در ساعت، تا 65 درجه منحرف شده و با کاهش 90‌درصدی Down Force (نیروی پایین برنده)  به ایستایی خودرو کمک می‌کند. در دنیای مهندسی به این فرآیند Air Braking (ترمزگیری با باد)   می‌گویند.
اما بزرگ‌ترین نکته منفی که جنبه غیر فنی دارد، قیمت کهکشانی آن است. این امر تا حدی مهم شده که مجله موتورترند به این خودرو تنها 2 ستاره از 5 داده است. در حقیقت با این پول می‌توان خودروهایی به مراتب قدرتمندتر همچون فراری 599 GTB و یا لامبورگینی مورسیه‌لاگو LP640 هم خرید. به هر حال داستان SLR در سال 2009 با تولید بیش از 35 هزار دستگاه به پایان رسید.

لطفاً کلاهتان را بردارید. یادگار همان 300 SL Gullwing سال 1956 وارد می‌شود. اصطلاح گالوینگ (بال‌های شناور) مربوط می‌شود به نوع باز شدن درهای آن مرسدس. SLS که دقیقاً به احترام این خودرو تولید شده نیز همان فرم طراحی را دارد. او وظیفه‌ای سخت بر دوش دارد. قرار است که جانشین مناسبی برای SLR باشد. آیا در این راه موفق می‌شود؟ شاید حضور AMG از ابتدای تولیدش خبر خوبی باشد. این ‌بار، اول و آخر کار با خود آلمان‌ها خواهد بود. اما دیگر از آن همه ادعاهای جاه‌طلبانه و رجز‌خوانی برای دیگران خبری نیست. ابرخودرو جدید مرسدس هرچه دارد و ندارد را معطوف اصالت کرده است. SLS با هزینه تبلیغاتی بی‌سابقه‌ای معرفی شد. با استراتژی خاصی، کانون توجهات به سمت طراحی این خودرو جلب شد. چرا که مرسدس برای SLS پیشرانه جدیدی تولید نکرده بود. اگرچه روی همین خودرو یک مدل برقی نیز تولید شده اما هنوز انتظارها برای نمونه‌ای متفاوت همچون SLR، برآورده نشده است.
بر‌خلاف رقیب، تمرکز بحث را بیشتر روی مسایل حاشیه‌ای قرار می‌دهیم. سال 2009 که این خودرو در نمایشگاه فرانکفورت رونمایی شد، اکثر کارشناسان مرسدس را به تولید خودرویی فانتزی و به دور از امنیت محکوم کردند. در ضمن با باز شدن درها، ارتفاع خودرو بیش از 1500 میلی‌متر می‌شد که با استاندارهای بعضی از پارکینگ‌های اروپا تضاد دارد. در حقیقت جرم اصلی، همان درهای بال‌ مانند بود. غافل از اینکه مرسدس مو به مو روی نحوه باز و بسته شدن و اثبات امنیت آنها کار کرده   بود.
همچون مدل قدیمی، در این SLS نیز به صورت دستی می‌بایست درب خودرو باز و بسته شود. چراکه برای اتوماتیک انجام دادن این کار نیاز به نصب دو موتور الکتریکی با وزن کلی 40 کیلو بود. همین اضافه وزن اندک روی توزیع جرم خودرو تاثیر می‌گذاشت.
مهمترین ایرادی که به این خودرو گرفته می‌‌شد، امنیت سرنشینان هنگام غلت خوردن در تصادفات بود. با توجه به اینکه 70 درجه برای باز شدن کامل آنها نیاز است، این زیبایی خود می‌تواند فاجعه‌ آمیز باشد. اما مشکل فوق با نصب کپسول‌های انفجاری بین لولاها حل شد. در صورت تصادف و قفل شدن درها، پس از 15 ثانیه این کپسول‌ها منفجر شده و درها ر  ا از بدنه خودرو جدا می‌کنند.
در صورت وخیم بودن اوضاع می‌توان از دستگیره‌های تعبیه شده نیز استفاده کرد. برای انتقال قدرت در SLS از سیستم Transaxel بهره گرفته شده است. در این شیوه عمل تعویض دنده از دفرنسیال آغاز شده و با جعبه دنده کنترل می‌شود. در این صورت سرعت یک انتقال، ضریب دو رقمی از  واحد   میلی ‌ثانیه خواهد شد.
در کاتالوگ SLS اکیداً توصیه شده که افراد غیر حرفه‌ای از قرار دادن دنده در حالت S+ خودداری کنند. شاید گشتاور بالایی که این خودرو در دورهای پایین تولید می‌کند، چیزی بیش از حد تصور و احتمالاً کنترل باشد. چنانچه گفته شد برای این خودرو پیشرانه جدیدی تولید نشد. پیش از این، مرسدس همین نیرو محرکه را روی CL63 AMG نیز نصب کرده بود. اما به نظر می‌رسد این پیشرانه 206 کیلوگرمی روی SLS است که بازده فوق‌العاده خود را نشان می‌دهد تا جایی که Red Line تا مرز 7200 RPM نیز بالاتر رفته است. مرسدس محصول جدید خود را یک کوپه لوکس‌ اسپرت معرفی کرده است. دلیل استفاده این کمپانی از واژه لوکس، استفاده قاب‌های چوبی، صندلی‌های چرمی و قطعات چشم‌نواز آلومینیوم جلا داده شده درون کابین است. در ضمن SLS‌ به سیستم صوتی 11 بانده با برند Bang & Olfsen مجهز است.
شاید SLS جانشین مناسبی برای SLR نباشد، اما بدون شک با اصالت‌تر از اوست.