زیرمجموعه خودروسازی صنایع سنگین میتسوبیشی سال 1973 نخستین نسل از مدل لنسر خود را معرفی کرد. نزدیک به 2 سال گذشت تا نیاز اصلی بازار های جهانی خودش را نشان دهد. پلت فرم لنسر خوب بود اما مردم چیز عالی می خواستند.
سال 1992 نخستین تولیدات سری تقویت شده Evolution معروف به EVO وارد بازار شد. در حقیقت میتسو با معرفی این مدل حضور قدرتمندش را در رقابت های رالی قهرمانی جهان آغاز کرد. لنسر های اوو حس و حالی اسپرت داشتند. از سیستم تعلیق و انتقال قدرت گرفته تا چرخ ها و قوای محرکه. گذشت و گذشت تا اینکه در اکتبر سال 2007 دهمین قسمت از سریال این مرگبار، لنسر Evo X معرفی شد. X در اعداد رومی به معنای 10 است. پیشرانه این خودرو درست همان مدلی است که روی هیوندای جنسیس T2 (دو لیتری توربو) نصب شده است. حتی دوج کالبیرSRT-4 هم از این قوای محرکه بهره می برد. شیفتگان اوو می دانند پلت فرم و به عبارتی اتاق اوو 10 با کد CZ4A شناخته می شود.
لنسر فوق با سیستم S-AWC (سوپر کنترل تمام چرح ها) هدایت می شود. این سیستم نمونه پیشرفته تر AWD (همه چرخ های متحرک) در دیگر خودروهاست. همه لنسر های اوو با یک مشخصات فنی تولید نمی شوند. در خود ژاپن نمونه RS با جعبه دنده 5 سرعته و رینگ های 16 اینچی است. مدل GSR آن علاوه بر بال عقب استاندارد، رینک های 18 اینچی Enkei و تایر های یوکوهاما دارد. ترمز های BBS، ال سی دی 7 اینچی و سیستم صوتی راکفورت برای مدل GSR یم آپشن محسوب می شود.
یکی از معروف ترین مدل های لنسر اوو مدل MR (میتسوبیشی ریسینگ) است. این مدل در بازار آمریکای شمالی طرفداران بسیاری دارد. از مزیت های آن می توان به سیستم تعلیق Eibach و Bilstein که هر دو از برند های مطرح هستند اشاره کرد. رینگ های عریض 18 اینچی با مارک BBS، چراغ های زنون مدل HID، صندلی و کمربند های اسپرت Ricaro، پورت بلوتوث و هندزفری و سیستم تشخیص صدا از امکانات این ژاپنی به شمار می روند. روی نمونه های بالاتری مانند Premium سیستم صوتی 9 بانده راکفورد، صندلی های چرم و سان روف دیده می شود.
سال 2010 میتسوبیشی سری محدودی از اوولوشن های 10 را با کد SE (ویرایش ویژه) معرفی کرد. روی این مدل تقریبا تمام آنچه که باید نصب می شد، نصب شده بود. تنها 340 دستگاه از آن تولید شد که همگی وارد بازار آمریکا شدند. مانند همیشه پایان بخش تولیدات اوو، سری طوفانی FQ ها هستند. روی این سری تا جایی که امکان داشته تقویت صورت گرفته است. مثلا FQ300 قدرتی برابر 300 اسب بخار و FQ400 توانی برابر 400 اسب بخار دارد. این مدل ها به دلیل ساختار تمام مسابقه ای، قابلیت چندانی در خیابان از خود نشان نمی دهند.امپرزای غول کش
درست همان سالی که میتسو لنسر اوو آمد، سوبا ایمپرزای WRX Sti هم آمد. ابتدا در ژاپن سپس در نیوزیلند و استرالیا و بعد از مدتی کل اروپا را درنوردید. ابتدا پیشرانه اش 2 لیتری بود ولی بعد ها به 2/5 لیتری توربوشارزر شده تغیر کرد. آن چیزی که امروز در برابر او قد علم کرده، ایمپرزای نسل سوم با کد GE/GH است. محض اطلاع دوست داران سوبا که از لحاظ قد و قوراه این خودرو جمع و جور شده مدل Legacy است. نسل 3 با پیشرانه 2/5 لیتری خانواده EJ255 به صورت هاچ بک و سدان تولید می شود. اما سیتم نعلیقش به طرز چشم گیری بهبود یافته است.
استفاده از بازو های دو جناقی و استرس بار در جلو و غقب از برتری های ایت سوبا هستند. با وجود ترمز های 4 پیستونه برای چرخ های جلو و 2 پیستونه برای چرخ های عقب، می توان روی کنترلش امید بیشتر داشت. این ترمز ها در جلو و عقب به ترتیب 295 و 287 میلی متر هستند. روی جعبه دنده های دستی این خودرو Hill-Holder دیده می شود.
فناوری که در سربالایی ها ترمز را تا مدتی که کلاچ جعبه دنده را درگیر کند، نگه می دارد. سیستم صوتی 80 واتی 6 بانده در کنار مسیریاب ماهواره ای از امکانات استاندارد این محصول به شمار می روند. در صورت تمایل می توان از آپشن سیستم صوتی 10 بانده با چنجر 6 خشابی نیز بهره برد.
سال 2011 تمام تولیدات سوبارو ایمپرزای RX Sti به طرز زیبایی تغیر شکل یافتند. جدا از این، فاکتور های آئرودینامیک نیز روی آن اضافه شد. مانند Diffuser (متمرکز کننده هوا) و Splitter (جدا کننده هوا) در عقب خودرو. فاصله بین دو چرخ جلو به اندازه 38 میلی متر اضافه شد. مدل فوق می تواند یک چهارم مایل یا 402 متر را در 13/4 ثانیه و با سرعت 164 کیلومتر در ساعت بپیماید. مانند مدل های قبلی زیر این سوبا نیز تایر های دانلوب مدل SP Sport دیده می شود. تایر هایی که به سلطان دریفت معروف هستند. به تیم رالی سوبارو به عنوان یکی از موفق ترین های دنیای WRC نگاه می شود از سال 2007 به لطف همین تولیداتش وارد مسابقات شد.
نتیجه گیری
وب سایت Car Connection در مقایسه ای بین همین دو خودرو متیاز 7/8 را برای لنسر و امتیاز 7/6 را برای ایمپرزا در نظر گرفت. مهندسان آنها نقاط مثبت میتسو را رانندگی لذت بخش، فرمان پذیری سریع، صندلی های راحت و جعبه دنده ای با سرعت تعویض بالا قلمداد کردند. در حالی که بزرگترین ایرادات این خودرو را سر و صدای بالای فنر ها، اتاق و حتی پیشرانه عنوان کردند. از آن سو سیستم AWD ایمپرزا را فوق العاده کارا، کیفیت سواری اش را منحصر به فردو کابینش را آرام تشبیه کرده اند. نقاط منفی این خودرو شامل مواد بی کیفیت در طراحی داخلی و همچنین طراحی خسته کننده آنها است.
وبسایت معتبر موتورترند مقایسه ای بین این دو خودرو و مزدا3 Speed و فولکس واگن گلف GTI ترتیب داد. در این تست میدانی گلف نفر اول، سوبا دوم، مزدا سوم و در نهایت میتسو آخر شد.
